Είναι στιγμές που αναρωτιόμαστε αν τελικά είμαστε μόνοι μας ή όχι σε αυτή τη ζωή.Αν γεννηθήκαμε μόνοι μας και αν επίσης θα πεθάνουμε μόνοι μας.Δύσκολο να κρατήσεις μια συγκεκριμένη στάση, δύσκολο να αποφασίσεις, δύσκολο να κατασταλλάξεις..
Όμως ο άνθρωπος έχει ένα εξαιρετικό χάρισμα.Να μπορεί να ανοίγει τη καρδιά του.Να μπορεί να επικοινωνεί με μια μόνο ματιά, με ένα μονάχα χαμόγελο.
Αυτή τη στιγμή κάθομαι μόνη μου σε μια καφετέρια.Σε κάποιους φαίνεται περίεργο, σε κάποιους χαζό, σε κάποιους καταθληπτικό.Ομως ίσως είμαι περισσότερο ευτυχισμένη αυτή τη στιγμή από κάθε άλλο που βλέπω στα γύρω τραπέζια..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου