διαφορετικοτητα σε ομοια οντα..

Είμαστε τόσο διαφορετικοί τελικά αλλά φαινόμαστε τόσο όμοιοι...
Ο καθένας φτιάχνει το δικό του κάστρο.
Δημιουργούμε μέρη για να κλειστούμε μέσα , κατατρεγμένοι από ανούσιες σκέψεις και φοβισμένοι από τις αμαρτίες και τις ενοχές..
Κλειδωμένοι, συντροφιά με τις ανησυχίες μας,
αναπολούμε ενα κόσμο ενέμελο όντας συνειδητά τυφλωμένοι,
άρα ανύμποροι να κοιτάξουμε έξω από το παράθυρο ένα κόσμο που προσμεένει να ξαναβρεί ζωή μέσα από τα πλάσματα του....
Γιατί αφού ζούμε σε ένα κόσμο όλοι, ο καθένας μας να κρύβεται στον δικό του?
Ισως αυτή να είναι η τιμωρία μας τελικά..και ίσως μας αξίζει..